Van jungle tot azuurblauwe lagunes: onze rondreis door Mexico!
16 Juli 2025 – Cancun:
Om half 3 gaat de wekker: we gaan op vakantie! Het vroege opstaan maakt ons op dat moment helemaal niks uit, want we hebben er ontzettend veel zin in.
Mats en Faas doen onderweg naar Düsseldorf nog even een dutje in de auto. Op de luchthaven verloopt alles verrassend soepel. Het is wat druk bij de douane, maar we zijn ruim op tijd bij de gate. De vlucht naar Londen vliegt letterlijk voorbij en ook de overstap verloopt zonder problemen. Een huurauto tussen de luchthavens regelen lukt helaas niet, maar een vriendelijke Uber-chauffeur brengt ons van Heathrow naar Gatwick.
Daar begint het besef van de lange vlucht bij Mats langzaam door te dringen. Alleen al bij de gedachte eraan wordt hij misselijk, en dat gevoel houdt helaas vrijwel de hele reis aan. Faas heeft zichzelf voorgenomen om niet te slapen in het vliegtuig, wat achteraf misschien niet zijn beste idee blijkt. Na een lange vlucht en vervolgens nog twee uur wachten op onze koffers in Cancún is de rek er wel uit. Faas valt bijna letterlijk om van de slaap.
Lang leve de jetlag: om 5 uur ’s ochtends zijn we allemaal klaarwakker. In plaats van ons nog een keer om te draaien, maken we er maar het beste van. Met een paar potjes Uno op het balkon genieten we van een prachtige zonsopkomst. Om 7 uur staan we fris en fruitig bij het ontbijt, klaar voor onze eerste dag in Mexico.
We nemen een duik in het zwembad, wandelen over het strand en kijken onze ogen uit naar de Amerikanen die hier vakantie vieren. De zee laten we voorlopig nog even voor wat het is; het vele zeewier maakt een verfrissende duik niet echt aantrekkelijk.
Na een eerste kennismaking met Mexico laten we Cancún alweer achter ons. Op naar onze volgende bestemming: Isla Holbox!
17 Juli 2025 – Isla Holbox:
Met de lokale radio op en onze huurauto onder ons vertrekken we richting Chiquilá. De route is rustiger dan verwacht, maar onderweg genieten we van de groene natuur, zien we dieren oversteken en passeren we zelfs twee militaire controles.
Na een korte ferrytocht van vijftien minuten komen we aan op Isla Holbox. De taxi’s blijken hier golfkarretjes en zandbuggy’s te zijn, want het eiland is vrijwel autovrij. Dat zorgt meteen voor een heerlijk ontspannen vakantiesfeer.
Onze accommodatie ligt direct aan het strand en heeft alles wat we nodig hebben: een fijn zwembad, een ruime kamer en zelfs leguanen die regelmatig voorbij wandelen. Niet veel later arriveert ook Boaz. Het weerzien met Faas is prachtig om te zien; ze vliegen elkaar tegemoet alsof ze elkaar maanden niet hebben gezien.
Samen verkennen we het eiland, drinken we heerlijke smoothies, regelen we een walvishaaien-tour en eten we onze eerste taco’s bij een lokale foodtruck. Het tijdsverschil voelen we nog wel een beetje, dus we zoeken op tijd ons bed op.
De volgende dag genieten we van een ontbijt met uitzicht op zee en wandelen we naar Punta Mosquito. Via ondiep water bereiken we een prachtige zandbank met helderblauw water en wit zand. Een plek die precies voldoet aan het beeld van een tropisch paradijs.
Wat ons vooral opvalt op Holbox is de ontspannen sfeer. Overal klinkt muziek, niemand heeft haast en alles gaat op z’n Mexicaans: mañana, mañana. Met de zon, de zee, gezellige restaurantjes en het relaxte eilandleven voelen we ons hier meteen thuis!
19 Juli 2025 – Isla Holbox:
Vandaag staat een bijzondere activiteit op het programma: zwemmen met walvishaaien!
In de haven worden we welkom geheten door Alex, onze gids voor de dag. Tijdens de boottocht vertelt hij enthousiast over deze indrukwekkende dieren. Walvishaaien kunnen wel twaalf meter lang worden, leven al sinds de tijd van de dinosaurussen en voeden zich uitsluitend met plankton.
Niet veel later is het zover. Er wordt een walvishaai gespot en de eerste twee avonturiers mogen het water in. Mats en Stijn springen samen met Alex de oceaan in en zwemmen vlak naast een exemplaar van ongeveer acht meter lang. Ondanks zijn enorme formaat oogt het dier verrassend rustig. Uiteindelijk krijgt iedereen de kans om deze vriendelijke reus van dichtbij te bewonderen. Een ervaring die we niet snel zullen vergeten.
Na dit hoogtepunt varen we door naar een rif om te snorkelen. Al snel zien we meerdere nurse sharks, een mantarog en talloze kleurrijke vissen. Tussen alle indrukken door genieten we van een heerlijke lunch aan boord met verse guacamole, fruit en kokosnoten.
Op de terugweg passeren we Punta Mosquito, waar een grote groep flamingo’s staat. Ondertussen vertelt Alex vol passie over het leven in de oceaan en het belang van natuurbescherming. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk.
De volgende dag doen we het juist wat rustiger aan. We genieten van het ontbijt, nemen een duik in het zwembad en ontspannen met een massage op het strand. Later verkennen we met een buggy de rest van het eiland. Via zandwegen rijden we langs kleurrijke huizen, nieuwe villa’s en verborgen plekjes van Holbox.
Een bijzonder moment volgt aan het einde van de dag. Bij een lokale hondenopvang laten we twee honden uit, een mooi initiatief dat volledig draait op vrijwilligers en donaties.
’s Avonds keren we terug naar Punta Coco om een bijzonder natuurverschijnsel te bekijken: bioluminescentie. Terwijl we door het water lopen, lichten overal kleine lichtpuntjes op. Alsof we tussen duizenden sterren wandelen. Boven ons verschijnt ondertussen een indrukwekkende sterrenhemel en zelfs een vallende ster.
We zijn nog maar een paar dagen onderweg, maar het voelt alsof we al weken op reis zijn. Isla Holbox heeft ons verrast met zijn ontspannen sfeer, vriendelijke inwoners en bijzondere natuur. Morgen verlaten we het eiland en reizen we verder naar Río Lagartos. En misschien nog wel belangrijker: morgen is Mats jarig!
21 Juli 2025 – Río Lagartos:
Vandaag is een bijzondere dag, want Mats is jarig! Met ballonnen, zelfgemaakte slingers en een feestelijk ontbijt met Oreo-milkshake en banaanpannenkoeken proberen we er een echte verjaardag van te maken. Daarna nemen we afscheid van Isla Holbox en varen we terug naar het vasteland.
Onderweg naar Río Lagartos rijden we door een groen landschap met kleine dorpjes, kleurrijke huizen en overal hangmatten. Ondanks de regen en onweersbuien onderweg hangt er een ontspannen sfeer. Halverwege maken we een stop bij onze eerste cenote. Faas springt zonder aarzelen het water in, gevolgd door Stijn en uiteindelijk ook Mats. Terwijl zij het ijskoude water trotseren, bewonderen wij de indrukwekkende ondergrondse grot vol kraakhelder water, vogels, vleermuizen en zelfs nieuwsgierige aapjes in de omgeving.
Aan het einde van de dag genieten we vanaf de steiger van ons hotel van een prachtige zonsondergang. Tijdens een wandeling door het stadje ontdekken we onverwacht een arena voor stierenvechten, proeven we een lokale marquesita en sluiten we af met een taco en smoothie. Ondanks alle gezelligheid mist Mats op zijn verjaardag ook even de familie thuis.
De volgende ochtend stappen we aan boord van twee bootjes voor een tocht door de mangroves. Al snel spotten we grote groepen flamingo’s die rustig door het water wandelen op zoek naar voedsel. Maar de jongens hebben vooral één wens: krokodillen zien. Gelukkig duurt het niet lang voordat de eerste verschijnt. Tijdens de tocht zien we meerdere krokodillen, waaronder een indrukwekkend exemplaar van ongeveer vier meter lang dat verscholen ligt tussen de mangroves.
Na een bezoek aan het opvallend oranje zoutmeer varen we verder naar een plek waar we ons insmeren met witte kleimodder uit de mangroverivier. Volgens de Maya’s heeft deze modder een reinigende werking en dat willen we natuurlijk zelf ervaren.
Na een ontspannen middag bij het zwembad sluiten we de dag af op het dorpsfeest van Río Lagartos. Deze week staat het stadje volledig in het teken van Santiago Apóstol, de patroonheilige van de plaats. Op het centrale plein is het gezellig druk, er zijn optredens en iedereen loopt feestelijk gekleed rond. Een mooie afsluiting van onze dagen in Río Lagartos.
23 Juli 2025 – Valladolid & Chitzén Itzá:
Tijdens het ontbijt verbazen we ons opnieuw over hoe dingen hier werken. Havermout staat niet op de kaart, maar even later krijg ik toch een bakje voorgeschoteld. Brent bestelt pannenkoeken en krijgt ze zonder problemen, terwijl Martijn op hetzelfde verzoek een duidelijke “no” krijgt. We beginnen langzaam te begrijpen dat “sí señor” niet altijd betekent dat iemand je daadwerkelijk begrijpt.
Onderweg naar Valladolid maken we een tussenstop bij Cenote Kikil. Deze valt qua schoonheid een beetje tegen, maar het koude water zorgt voor heerlijke verkoeling. Zodra we weer omgekleed zijn, barst een flinke regen- en onweersbui los. Snel de auto in dus.
Ons hotel ligt net buiten het centrum van Valladolid, maar gelukkig mogen we gebruikmaken van de fietsen. Dat laten we ons als Nederlanders geen twee keer zeggen. Al blijkt al snel dat mijn zadel veel te laag staat en Faas een fiets zonder versnellingen heeft getroffen. Toch trappen we vrolijk door richting het centrum, slingerend om de gaten in de weg heen. Op de vraag waar het fietspad is, moet Faas uiteindelijk zelf het hardst lachen.
Valladolid verrast ons direct. De stad is kleurrijk, gezellig en levendig. Op het centrale plein lopen we toevallig de familie Middelhof weer tegen het lijf en samen kijken we naar een indrukwekkend Maya-optreden. We struinen door de winkelstraten, bewonderen de kathedraal, eten een taco onderweg en sluiten af met een heerlijke marquesita.
De volgende ochtend nemen we revanche op de cenotes en bezoeken we Cenote Noolha. Wat een verschil! Het kraakheldere water, de zonnestralen die door een smalle opening naar binnen vallen en de rust maken deze plek bijzonder. De jongens vermaken zich ondertussen uitstekend met een zipline en duikplatform. Officieel zijn ze er eigenlijk nog iets te klein voor, maar de vriendelijke beheerder knijpt een oogje dicht.
Later bezoeken we de lokale markt, kopen we wat armbandjes en kettinkjes en genieten we nog een keer van een heerlijke lunch in Valladolid.
’s Avonds rijden we naar Chichén Itzá voor een lichtshow, maar door hevige regen blijkt het terrein gesloten. Gelukkig krijgen we de volgende ochtend een tweede kans. Na het kopen van tickets bij verschillende loketten mogen we eindelijk naar binnen.
En dan verschijnt de beroemde Tempel van Kukulkán. Indrukwekkend om te zien hoeveel kennis en vakmanschap de Maya’s hadden. Wanneer je onderaan de piramide in je handen klapt, weerkaatst het geluid als de roep van een vogel. Een bijzonder staaltje architectuur en akoestiek dat eeuwen geleden al werd toegepast.
Na ons bezoek nemen we afscheid van de familie Middelhof voor de komende week. Vooral Faas en Boaz doen alsof ze elkaar maanden niet meer zullen zien. Vervolgens zetten we koers richting onze volgende bestemming: Campeche.
25 Juli 2025 – Merida & Campeche:
25 juli 2025 – Mérida & Campeche
Onderweg naar Campeche maken we een stop in Mérida. Meteen valt op dat dit een echte stad is. Het is druk op straat, overal zijn kraampjes en winkeltjes te vinden en het verkeer lijkt alle kanten op te gaan. Op Plaza Grande zoeken we een plekje in de schaduw voor de lunch, want de hitte is hier behoorlijk intens. Na een bezoek aan het centrum en de aankoop van een nieuw voetbalshirt zetten we onze reis voort richting Campeche.
Campeche stond voor ons eigenlijk alleen op de planning als tussenstop om de lange rit naar Palenque op te breken. Maar al snel blijkt dat we deze stad hebben onderschat. Op aanraden van ons hotel wandelen we via de kathedraal en het centrale plein naar de bekende 59 Street.
Deze autovrije straat blijkt een van de gezelligste plekken die we tot nu toe in Mexico hebben bezocht. Overal hangen sfeervolle lampjes, uit de restaurants klinkt muziek en tussen de terrassen door wandelen locals en toeristen ontspannen rond. Het doet ons zelfs een beetje denken aan Buenos Aires.
Aan het einde van de straat treffen we een openluchtconcert van een lokaal orkest. We blijven even luisteren en genieten van de gezellige sfeer. Campeche verrast ons enorm en voelt allesbehalve als een gewone tussenstop.
26 Juli 2025 – Palenque & Kohunlich
De rit van Campeche naar Palenque is lang, maar onderweg valt er genoeg te zien. We rijden door kleine dorpjes, passeren talloze eetstalletjes en komen langs verschillende zwaar beveiligde controleposten. Gelukkig mogen we na een korte controle steeds weer verder.
In Palenque verblijven we op een prachtige plek midden in het groen. Ons kleinschalige resort ligt aan een meer en wordt omringd door tropische bloemen en dieren. Vanuit het zwembad spotten we papegaaien in de bomen en de volgende ochtend zien we zelfs apen, schildpadden, een babykrokodil en capibara’s rondom het terrein.
Een van de hoogtepunten is onze wandeling door de jungle met gids Chat. Al snel verlaten we de gebaande paden en trekken we dwars door de natuur langs Maya-ruïnes. Onderweg spotten we apen, toekans, spechten en andere tropische vogels. Chat vertelt vol enthousiasme over de Maya’s, leert ons wat woorden in de Maya-taal en laat ons kennismaken met planten die verrassend genoeg ruiken naar kruidnagel, munt en zelfs Vicks. Het is warm, vochtig en zweterig, maar absoluut de moeite waard.
Na de wandeling zoeken we verkoeling bij de indrukwekkende Misol-Ha waterval. Het frisse water voelt heerlijk na een ochtend in de jungle. ’s Avonds eten we bij een lokaal taco-stalletje tussen de bewoners van Palenque en genieten we van de levendige sfeer.
Vanuit Palenque rijden we verder naar Kohunlich. Ook hier verblijven we midden in de natuur. Na een ontspannen middag bij het zwembad stappen we de volgende dag op de mountainbike richting de archeologische site van Kohunlich. Zodra we aankomen worden we begroet door nieuwsgierige apen die hoog in de bomen zitten. Het lijkt bijna alsof ze contact met ons proberen te maken.
De ruïnes van Kohunlich zijn bijzonder omdat je ze op veel plekken nog mag beklimmen. Samen met de jungle die langzaam bezit neemt van de oude bouwwerken zorgt dat voor een bijna mysterieuze sfeer. Omdat er nauwelijks andere bezoekers zijn, voelt het alsof we deze bijzondere plek helemaal voor onszelf hebben.
Na een laatste duik in het zwembad nemen we afscheid van de jungle en zetten we koers naar Bacalar.
Palenque en Kohunlich hebben ons enorm verrast. De combinatie van indrukwekkende natuur, bijzondere dieren, Maya-geschiedenis en kleinschalige accommodaties maakte dit misschien wel één van de mooiste stukken van onze reis tot nu toe.
29 Juli 2025 – Bacalar
Na de jungle verruilen we het groen voor een andere natuurlijke schoonheid: Bacalar, bekend om zijn beroemde meer met zeven tinten blauw. Via een hobbelige zandweg dwars door de natuur bereiken we ons verblijf. Een kleinschalig resort met villa’s rondom een zwembad, verscholen tussen het groen en net buiten het centrum van Bacalar.
Na aankomst zoeken de mannen direct verkoeling in het zwembad, terwijl ik alvast naar het meer wandel. Het is er heerlijk rustig. Mats en Faas vermaken zich met de schommel en hangmat in het water, terwijl Stijn en ik voorzichtig beginnen te dromen over een eigen resort op deze plek.
’s Avonds koken Mats en Faas voor ons. Daarna ploffen we op de bank voor een filmavond. Het voelt fijn om even een echt huis te hebben in plaats van een hotelkamer.
De volgende dag staat helemaal in het teken van het meer. We beginnen bij Los Rápidos, een natuurlijke stroomversnelling waar je je door het kristalheldere water kunt laten meevoeren. Toeristisch? Zeker. Maar ook ontzettend leuk.
Later die middag stappen we aan boord van een privéboot. Onze kapitein spreekt geen Engels, maar heeft daar een creatieve oplossing voor gevonden: via een vertaalapp speelt hij zijn uitleg in het Nederlands af via de speakers aan boord. Ondertussen klinkt Mexicaanse muziek op de achtergrond en varen we over het beroemde meer.
Het water doet zijn reputatie eer aan. Overal zien we verschillende tinten blauw, van licht turquoise tot diep donkerblauw. Onderweg bezoeken we enkele cenotes die verborgen liggen in het meer. Sommige zijn tientallen meters diep en kleuren bijna zwart door de diepte. Op andere plekken springen we juist het water in om te zwemmen en snorkelen in het kraakheldere water.
Onze laatste stop is Pirates Bay, een plek die volgens de verhalen vroeger door piraten werd gebruikt. Of het waar is weten we niet, maar het uitzicht is in ieder geval prachtig.
Na een heerlijke middag op het water varen we terug richting de haven. De Mexicaanse muziek heeft inmiddels plaatsgemaakt voor Nederlandse klassiekers en de sfeer aan boord is minstens zo ontspannen als het meer zelf.
Bacalar heeft ons verrast. Het meer is prachtig, de omgeving rustig en de combinatie van varen, zwemmen en genieten van het uitzicht maakt dit opnieuw een plek die we niet snel zullen vergeten.
1 Augustus 2025 – Tulum
Google Maps heeft ons deze reis al vaker verrast, dus toen de route ineens dwars door het Jaguar National Park liep, dachten we dat er vast iets mis was. Maar dit keer bleek Google gelijk te hebben. Voor we het wisten reden we tussen de treintjes van het park richting ons hotel.
We worden hartelijk ontvangen met een heerlijke jugo verde en wandelen door het witte zand naar onze kamer, tussen de palmbomen en leguanen door. Tropischer wordt het bijna niet. Het strand ziet er helaas minder idyllisch uit. Grote hoeveelheden sargassum liggen aangespoeld langs de kust. Iets waar we vooraf al rekening mee hielden, maar het blijft jammer om te zien. Gelukkig maken het zwembad, het strand en de gezellige sfeer veel goed.
De volgende ochtend spreken we af met de familie Middelhof bij Gran Cenote. Het kraakheldere water zit vol vissen en schildpadden, waar we gewoon tussendoor zwemmen. We verkennen zelfs een deel van de ondergrondse grotten, waar honderden vleermuizen boven ons hangen.
Later die dag bezoeken we Tulum Beach. Een wereld van beachclubs, boutique winkels en luxe restaurants. De jongens vermaken zich prima in het zwembad, terwijl wij genieten van een middagje ontspannen en bijkletsen. Aan het einde van de dag vieren we samen alvast Brent zijn verjaardag.
Een dag later verruilen we het strand voor avontuur in de jungle. In een Maya Adventure Park ontdekken we opnieuw een indrukwekkende ondergrondse cenote. Met zaklampen op onze zwemvesten zwemmen we door donkere gangen vol stalactieten en stalagmieten. Spannend, koud en ontzettend bijzonder.
Daarna stappen we op quads voor een rit door de jungle en volgt een ziplineparcours tussen de boomtoppen. De afsluiter is een zipline van bijna een kilometer lang. Zwevend boven de jungle genieten we van een uitzicht dat we niet snel zullen vergeten.
Voordat we richting Playa del Carmen vertrekken, maken we nog één keer een uitstapje naar de jungle. Onderweg spotten we zelfs een enorme tarantula die rustig de weg oversteekt. Niet veel later horen we in de verte het indrukwekkende geluid van brulapen. Door het geluid te volgen vinden we uiteindelijk drie exemplaren hoog in de bomen. Hun gebrul klinkt alsof er een hele groep verstopt zit, terwijl we uiteindelijk maar een paar nieuwsgierige aapjes ontdekken.
Na nog één laatste jungle-avontuur rijden we naar Playa del Carmen. Daar sluiten we de laatste dagen van onze reis af samen met de familie Middelhof. Faas heeft ondertussen weer een flink aantal dieren van zijn Freek Vonk-lijst kunnen afstrepen en kijkt alweer uit naar het volgende avontuur.
3 Augustus 2025 – Playa del Carmen
Het is even schakelen wanneer we aankomen bij RIU Tequila in Playa del Carmen. Na de kleinschalige accommodaties van de afgelopen weken voelt alles hier groot, druk en levendig. Maar de blije gezichten van de jongens zeggen genoeg: zij vinden het fantastisch. En als zij genieten, genieten wij mee.
De eerste dag duiken we volledig het resortleven in. Van beachvolleybal naar het zwembad, van het strand naar de schuimparty en tussendoor natuurlijk uitgebreid eten. Een totaal andere afsluiting van onze reis, maar wel een hele leuke.
’s Avonds rijden we nog even naar Playa del Carmen. De boulevard bruist van de winkels, restaurants, straatartiesten en muziek. De echte badplaatssfeer is hier overal voelbaar. En natuurlijk is dit ook het moment waarop Stijn eindelijk zijn langverwachte tequila-shot proeft.
Een dag later maken we nog een laatste uitstapje naar Puerto Morelos. Hier stappen we op een boot richting het Meso-Amerikaanse Barrièrerif om te snorkelen. In het heldere water zwemmen kleurrijke vissen, schildpadden en zelfs een barracuda voorbij. Een prachtige laatste natuurervaring van deze reis.
Terug in Playa del Carmen genieten we nog één keer van het strand, het zwembad en de ontspannen vakantiesfeer. Daarna is het tijd voor de laatste souvenirs, de laatste duik en langzaam ook het besef dat onze reis erop zit.
Wat hebben we genoten van Mexico. Van de indrukwekkende natuur, de bijzondere dieren, de Maya-cultuur, de prachtige stranden en alle avonturen onderweg. We hebben ontzettend veel gezien en gedaan, maar tegelijkertijd voelde deze reis ontspannen en ongedwongen.
Mexico zal voor ons altijd het land blijven van:
-
“No beans”
-
“Spicy or no spicy?”
-
“Si si señor”
-
Speedbumps en “Alto, alto!”
-
Backflips en koprollen
-
Verse guacamole, taco’s en sapjes
Maar bovenal denken we terug aan alle mooie herinneringen die we samen hebben gemaakt. En natuurlijk aan de gezelligheid met de familie Middelhof, waarmee we een deel van dit avontuur mochten beleven!
Mexico, bedankt voor een onvergetelijke reis!
